Open Huis
Het is nog vroeg in de middag maar erg warm, ik voel me loom
en ben niet voorruit te branden.
Tóch maar beginnen met pannenkoeken bakken voor de kinderen
die straks op ons feest komen.
Gelukkig heb ik een buurvrouw bereid gevonden Afrikaans te koken voor
de volwassenen, voor twintig personen weet ik nog niet hoe ik dat
voor elkaar moet krijgen.
We houden vandaag open huis en hebben onze buurtbewoners
uitgenodigd.
We hebben er zeven maanden op gewacht, eindelijk konden we ons
wachterhuisje verlaten en ons eigen huis betrekken.
Frank, onze Nederlandse vriend die bij ons om de hoek woont, heeft
voor onze komst naar Afrika, gezorgd dat dit huisje gebouwd werd en
zo hadden we vanaf het begin onderdak op ons eigen stukje grond.
Sinds twee weken hebben we een echte Compound.
Iedereen leeft in deze kleine leefgemeenschappen, op één erf wonen
diverse gezinnen.
Twee weken geleden is Ousman in het wachterhuisje gaan wonen.
Hij is nog jong, heeft nog geen vrouw en kinderen maar het is een begin.
We spreken de Engelse voertaal wat door de meeste mensen gesproken
wordt. Sommige oudere mensen hebben er moeite mee, gelukkig dat
Ousman kan tolken bij het Mandinka of Wolof.
In de namiddag druppelen de bezoekers langzaam binnen .
De kinderen genieten van de pannenkoeken.
Buurvrouw heeft grote schalen gekruide rijst met vis meegebracht
en de mannen en vrouwen zitten apart in groepjes er omheen te eten.
Leo begint wat ritmes te slaan op zijn djembé en onze gasten kijken
blij verrast op. De kinderen beginnen spontaan te klappen en te zingen.
Enkele vrouwen staan op en beginnen te dansen, ook ik doe mee maar
het gaat wat houterig.
Gelukkig geeft buurvrouw Mariama mij les in het billenschudden,
en we lachen wat af.
Na al dat gedans heb ik ook honger gekregen en neem plaats tussen
de vrouwen.
Het gerecht ruikt heerlijk en ik neem een grote hap.
Meteen begint het vreselijk te branden in mijn mond. Ik heb vergeten
te vragen aan de buurvrouw zuinig om te gaan met pepers en nu heb
ik een stuk Madame Jeanette te pakken, de heetste soort.
Zwetend probeer ik met water te blussen maar het helpt geen zier.
Het is erg pijnlijk maar ik doe mijn best niets te laten merken.
Het feestje loopt ten einde. De bezoekers gaan langzaamaan naar huis.
Heimelijk vind ik het niet erg, want ik sta nog steeds in brand.
Met tranen in mijn ogen neem ik afscheid.Fo waati koteng,
Groet van Isatou
Geen opmerkingen:
Een reactie posten