Hekje

Weer zo'n pracht, notabene bij de buren!

Fo waati koteng,

Groet van Isatou

Bedrijfskleding

De leerlingen van Ousman gaan gezamenlijk een klusje klaren. Ous kan zelf niet mee vanwege school.

De jongens zetten het bedrijf zo goed mogelijk op de kaart.

In Nederland heb ik deze t-shirts laten maken, de jongens vinden ze zó mooi dat ze ze niet aldoor wilden dragen.

Moet juist wél! Reclame maken jongens!!!!

K moet zeggen, het is een professioneel gezicht, en het valt lekker op zo'n fluoriserende tekst.

Heeft u een klusje? Bel dan Ousman Carpenter 7630240!!

Fo waati koteng,

Groet van Isatou

Twee emmertjes water halen

We gaan er vanuit dat de regentijd voorbij is. De jongens hebben de "sky-skin" gezien, en dat betekent geen regen meer. Wat een sky-skin is konden ze niet goed uitleggen, het moet een soort spinneweb zijn, maar dan van wolken. Geen idee, ik heb niets gezien, maar ik hou me vast aan dit verhaal. Inderdaad al een week geen regen meer.

De grond begint goed op te drogen, beter voor het verkeer, de auto's kunnen iets normaler door de straten rijden, en lopen gaat makkelijker, niet zoveel prut meer.

De groentetuin heeft veel water nodig, vanaf nu weer meer emmertjes water geven elke dag.

Voor de foto heeft Ousman even de klompen aangedaan, want echt er op lopen is moeilijk. Ik heb de klompen notabene in Gambia gekocht! bij een tweedehands uitdragerij voor één euro.

Natuurlijk heb ik het over de "wooden shoes" gehad, de jongens hebben allemaal een poging gedaan om er op te lopen, wat een heel grappig gezicht was. Heel creatieve pasjes, benen hoog optillen en uitkijken dat je niet valt. Net zoiets als voor de eerste keer schaatsen leren.........

Wederom een mooi beeld, een Afrikaan op Klompen.

Fo waati koteng,

Groet van Isatou

Mijn grote vriend

Souleman stapt zonder aarzelen mijn huis binnen. Hij is nu heel wat dapperder dan de eerste keer dat hij mij zag. Onverwachts kwam ik de hoek om op weg naar het winkeltje naast zijn Compound, ik botste tegen hem op. Heel erg geschrokken begon hij te huilen en zette het op een lopen voor dat "witte wief".

Veel mensen geloven nog steeds in heksen en kwade geesten, wie weet wat er in zijn hoofdje om ging? Er doen allerlei vreemde verhalen de ronde, vergelijkbaar met sagen zoals bijvoorbeeld over de "witte wieven". http://www.meteo-maarssen.nl/sage_004.html

Vandaar dat er bijna door iedereen juju's wordt gedragen ter bescherming.

Souleman was na die eerste ontmoeting op zijn hoede, maar ook nieuwsgierig. Elke dag kwam hij een stapje dichterbij. Hij heeft namelijk trek in een snoepje! Gelukkig is die drang sterker dan angst.

Hij is nog klein, pas drie jaar, maar inmiddels één van mijn grootste vrienden.

Fo waati koteng,

Groet van Isatou

The Wedding

Gisteren min of meer onverwachts op een huwelijksfeest beland.

Mijn achterbuurman, hij werkt in Noorwegen en woont daar met een Noorse vrouw, heeft een zoon, die ik niet ken, deze zoon ging trouwen met een dame die ik ook nog nooit ontmoet heb.De tweede, afrikaanse, vrouw van buurman, niet de moeder van de zoon, onving gistermiddag,haar vriendinnen, familie en buren uit Tanji. "Volgt u het nog?".

Wij waren ook uitgenodigt in de middag, alle mannen in en rond mijn Compound verzorgden 's middags de muziek in Tanji.

De "wedding" was 's avonds in Serrekunda, waar de bruid woont. Wij werden plotseling gevraagd mee te gaan. Oké auto's georganiseerd, 's avonds rijdt er geen openbaar vervoer.

We werden naar een grote zaal gebracht, stoelen stonden in rijen opgesteld, op een toneel stond een min of meer versierde tafel. Onder het genot van keiharde muziek wachtten wij op de komst van de bruid. Duurde een uurtje of twee, we waren al bang dat ze niet meer zou komen, maar eindelijk was zij gearriveerd, nam plaats achter de tafel op het toneel. Veel dames, nog mooier gekleed dan de bruid, gingen handje geven en lieten en cadeau achter op de tafel.

Bij dit soort feesten gaat men in vol ornaat gekleed, de ene creatie nóg mooier en spectaculairder dan de andere, het gaat er om bekeken te worden. Ik heb mijn ogen dan ook goed de kost gegeven. Als de koningin op staatsbezoek gaat, loopt ze er bij als een sloddervos vergeleken bij deze dames. Na de felicitaties kwam de bruid de zaal in om te bedanken, hier en daar een handje of kusje. Voor mij alletwee én samen op de foto, ik was de enige blanke tussen driehonderd gasten, zeker leuk voor het fotoalbum? (bedenk ondertussen, wij kennen elkaar niet!).

Vervolgens zijn wij maar weer eens op huis aan gegaan, duurde ook nog meer dan twee uur.

Al met al een heel apart en bijzonder feest, niet in de laatste plaats omdat de bruidegom NIET aanwezig was! Hij woont en werkt in Oostenrijk! Schijnt de pret niet te drukken. Dit feest is volgens Ousman big business, geld en cadeaus verzamelen. Als de aanstaande echtgenoot later eens in Gambia op vakantie komt gaat men even langs het stadhuis.....................

Fo waati koteng,

groet van Isatou

Ra, ra, ra

Je hebt insecten en je hebt insecten. Dit diertje heeft zeker acht uur onbeweeglijk op het terras gezeten.

Ik kon hem dus goed bestuderen. Een beauty om te zien.

Een Mega-vlieg met elvenvleugels, een mooi gekleurd lijf en bijna menselijke grote ogen.

Hij keek me echt aan!

Bestaan er aaibare insecten? Nooit eerder zoiets gezien.

Wat het is? Geen idee! Ik weet ook geen verklaring in internet of boekjes te vinden.

Blijft voorlopig een raadsel, óf iemand kan mij misschien op weg helpen?

(alweer een prijsvraag!).

Fo waati koteng,

Groet van Isatou

De Zaterdag Column

Open Huis

Het is nog vroeg in de middag maar erg warm, ik voel me loom

en ben niet voorruit te branden.

Tóch maar beginnen met pannenkoeken bakken voor de kinderen

die straks op ons feest komen.

Gelukkig heb ik een buurvrouw bereid gevonden Afrikaans te koken voor

de volwassenen, voor twintig personen weet ik nog niet hoe ik dat

voor elkaar moet krijgen.

We houden vandaag open huis en hebben onze buurtbewoners

uitgenodigd.

We hebben er zeven maanden op gewacht, eindelijk konden we ons

wachterhuisje verlaten en ons eigen huis betrekken.

Frank, onze Nederlandse vriend die bij ons om de hoek woont, heeft

voor onze komst naar Afrika, gezorgd dat dit huisje gebouwd werd en

zo hadden we vanaf het begin onderdak op ons eigen stukje grond.

Sinds twee weken hebben we een echte Compound.

Iedereen leeft in deze kleine leefgemeenschappen, op één erf wonen

diverse gezinnen.

Twee weken geleden is Ousman in het wachterhuisje gaan wonen.

Hij is nog jong, heeft nog geen vrouw en kinderen maar het is een begin.

We spreken de Engelse voertaal wat door de meeste mensen gesproken

wordt. Sommige oudere mensen hebben er moeite mee, gelukkig dat

Ousman kan tolken bij het Mandinka of Wolof.

In de namiddag druppelen de bezoekers langzaam binnen .

De kinderen genieten van de pannenkoeken.

Buurvrouw heeft grote schalen gekruide rijst met vis meegebracht

en de mannen en vrouwen zitten apart in groepjes er omheen te eten.

Leo begint wat ritmes te slaan op zijn djembé en onze gasten kijken

blij verrast op. De kinderen beginnen spontaan te klappen en te zingen.

Enkele vrouwen staan op en beginnen te dansen, ook ik doe mee maar

het gaat wat houterig.

Gelukkig geeft buurvrouw Mariama mij les in het billenschudden,

en we lachen wat af.

Na al dat gedans heb ik ook honger gekregen en neem plaats tussen

de vrouwen.

Het gerecht ruikt heerlijk en ik neem een grote hap.

Meteen begint het vreselijk te branden in mijn mond. Ik heb vergeten

te vragen aan de buurvrouw zuinig om te gaan met pepers en nu heb

ik een stuk Madame Jeanette te pakken, de heetste soort.

Zwetend probeer ik met water te blussen maar het helpt geen zier.

Het is erg pijnlijk maar ik doe mijn best niets te laten merken.

Het feestje loopt ten einde. De bezoekers gaan langzaamaan naar huis.

Heimelijk vind ik het niet erg, want ik sta nog steeds in brand.

Met tranen in mijn ogen neem ik afscheid.

Fo waati koteng,
Groet van Isatou